#285: Cztero-pędnikowe Magnokrafty i 4-pędnikowe gwiazdoloty Magnokrafto-podobne

Motto: ‚Jeśli zaakceptujesz prawdę formalnego dowodu iż „UFO to już zbudowane Magnokrafty” oraz poznasz ustalenia „Teorii Magnokraftu”, wówczas żadne z autentycznych zdjęć i wideów UFO nie będzie kryło dla ciebie tajemnic, zaś nawet najspektakularniej podrabiane fabrykacje UFO z łatwością odróżnisz od autentycznych zdjęć i wideów tych gwiazdolotów.’

Magnokraft (gwiazdolot) cztero-pędnikowy faktycznie jest rodzajem jakby barakowozu o dowolnym kształcie tak zaprojektowanym, aby możliwie najlepiej wypełniał funkcje dla jakich został on stworzony (tj. np. o kształcie kostki sześciennej, domku kampingowego, czy autobusu – jeśli ma przewozić załogę, lub np. o kształcie torpedy – jeśli ma przewozić jakieś wydłużone ładunki – np. dzisiejsze ludzkie samoloty). Ów kształt unoszony jest potem w przestrzeni przez cztery „magnetyczne pędniki”, każdy z których uformowany zostaje z aż kilku komór oscylacyjnych pozestawianych razem w tzw. „konfigurację krzyżową”, a stąd każdy z których to pędników działa jak miniaturowy dyskoidalny Magnokraft.

Jedną z najbardziej istotnych cech 4 pędników magnetycznych gwiazdolotu 4-pędnikowego jest, że niezależnie od napędzania tych gwiazdolotów, owe 4 pędniki muszą też umożliwiać magnetyczne sprzęganie ze sobą gwiazdolotów odmiennych typów, serii i wielkości – tak jak dla serii dyskoidalnych Magnokraftów opisałem to np. w punktach #H1 i #H2 ze strony o nazwie „magnocraft_pl.htm” (której aktualne adresy przytoczylem na końcu tego wspisu). Z tego powodu wszystkie gwiazdoloty cztero-pędnikowe celowo będą też budowane tylko w takich kształtach i wymiarach, aby wzajemne rozstawienia pionowych osi ich czterech pędników odpowiadały rozstawieniom którychś czterech pędników w dyskoidalnych gwiazdolotach odpowiadającego im typu – z jakimi dzięki temu będą one mogły być stykowo sprzęgane siłami magnetycznymi. Od rozstawienia więc owych pędników będzie się wywodził typ należacy do danej serii „T” lub „V” Magnokraftów cztero-pędnikowych. I tak typ np. oznaczany jako „T4” albo „V4” będzie typem gwiazdolotu cztero-pędnikowego, rozstawienia osi wszystkich pędników jakiego będą dokładnie się pokrywały z rozstawieniami którychś czterech pędników w dyskoidalnym gwiazdolocie typu „K4” (tj. w gwiazdolocie pokazanym na „Rys. #A2” ze strony „magnocraft_pl.htm”). Podobnie będzie np. z typami gwiazdolotów cztero-pędnikowych wszystkich innych typów, np. T7 albo V7 czy T10 albo V10 – tj. osie ich pędników będą tak precyzyjnie porozstawiane, aby te gwiazdoloty mogły potem stykowo sprzęgać się magnetycznie z dyskoidalnymi gwiazdolotami odpowiadających im typów, np. typów K7 czy K10 (tj. z tymi typami jakie są zilustrowane np. na „Rys. #A4” oraz „Rys. #A5” ze strony o nazwie „magnocraft_pl.htm”).

W tym miejscu mam obowiązek wyjaśnić, co czytelnik powinien rozumieć pod powyżej użytymi symbolami serii „T” oraz serii „V” dla oznaczania typów gwiazdolotów 4-pędnikowych. Ponieważ gwiazdoloty te będą sprzęgane automatycznie przez komputery pokładowe jakie sterują nimi, oraz jakie sterują gwiazdolotami z jakimi one się będą sprzęgały, owe komputery pokładowe muszą być w stanie rozpoznawać na odległość jaka jest wielkość danego gwiazdolotu, a stąd jaki algorytm sprzęgania komputery te powinny realizować. W przypadku dyskoidalnych gwiazdolotów (tj. gwiazdolotów serii „K”), rozpoznanie ich typu następuje poprzez wyznaczenie dla nich wartości tzw. „współczynnika krotności” równego K=D/H. Natomiast w przypadku gwiazdolotów 4-pędnikowych, poprzez zdalne pomierzenie stosunku innych ich wymiarów – np. przy kształtach jak ten pokazany na „Rys. #F2a” poniżej, poprzez pomierzenie stosunku T=H/Z. Z faktu, iż komputery pokładowe tych gwiazdolotów będą musiały być w stanie automatycznie wyznaczyć ich typ, zdaję sobie sprawę już od 1984 roku, czyli już od pierwszej chwili kiedy wynalazłem możliwość budowania czworobocznych gwiazdolotów cztero-pędnikowych (tj. natychmiast po swoim ustaleniu, iż Komory Oscylacyjne daje się sprzęgać w „konfiguracje krzyżowe”, które faktycznie są rodzajami miniaturowych Magnokraftów dyskoidalnych, jakie od biedy mogłyby same odbywać sterowane loty w przestrzeni). Aby zaś móc łatwo odróżniać oznaczenia typu dla gwiazdolotów 4-pędnikowych, od oznaczeń typów dla gwiazdolotów dyskoidalnych, do oznaczania typów gwiazdolotów 4-pędnikowych wybrałem wówczas literę „T” jako nazwe dla całej ich serii (tj. pierwszą literę słowa „Typ”). Niestety, dopiero w spory czas po wybraniu tej litery i po jej użyciu w swych publikacjach, dokonałem kolejnego wynalazku, mianowicie że technicznie wysoce zaawansowane wersje gwiazdolotów 4-pędnikowych mogą być też budowane w kształcie trójkątnym, tj. że gwiazdolotom 4-pędnikowym budowanym głównie do natychmiastowych lotów telekinetycznych na międzygalaktyczne odległości, technicznie będzie uzasadnione nadawanie kształtu trójkąta równobocznego (oczywiście, jak każdy gwiazdolot o napędzie 2-giej lub 3-ciej generacji, będą one też zdolne do lotów czysto magnetycznych – aczkolwiek w takich lotach magnetycznych wykażą one niepożądaną tendencję do wpadania w ruch wirowy opisany poniżej). Kiedy jednak dokonałem tego kolejnego wynalazku, było już za późno aby typom takich trójkątnych gwiazdolotów 4-pędnikowych przyporządkować literę „T”, bowiem literę tę już przez spory czas używałem do oznaczania typów 4-pędnikowych gwiazdolotów czworobocznych (tj. o kwadratowym lub prostokątnym rozstawie osi ich 4 pędników magnetycznych – patrz „Rys. #F2a”). Zdecydowałem więc, że typy 4-pędnikowych gwiazdolotów o kształcie trójkątnym będę oznaczał literą „V”, jako że kształt tej litery nieco przypomina ich kształt, który jest nieco podobny do dzisiejszych ludzkich samolotów wojskowych ze skrzydłami typu „delta”.

Możliwe są aż dwa odmienne rozwiązania techniczne jakie gwarantują, że osie pędników gwiazdolotów 4-pędnikowych (tj. z serii „T” i „V”) będą dokładnie się pokrywały z osiami pędników gwiazdolotów dyskoidalnych (tj. odpowiadającej im serii „K”). W pierwszym z tych rozwiązań pomieszczenie załogowe tych gwiazdolotów, oznaczanych jako seria „T” (od słowa „Typ”), jest unoszone w przestrzeń przez 4 pędniki jednakowej wielkości rozmieszczone w narożach jakiegoś prostokąta, np. kwadratu lub czworokąta – tak że każdy z tych pędników może się sprzęgać z którymś z pędników bocznych dyskoidalnego gwiazdolotu serii „K” odpowiadającej mu wielkości i typu. Taki właśnie Magnokraft Cztero-Pędnikowy seri „T” pokazałem poniżej na „Rys. #F2a”. Ponieważ wszystkie 8 gwiazdolotów seri „K” (tj. gwiazdoloty typów K3 do K10) mają liczbę „n” pędników bocznych podzielną przez 4, stąd także gwiazdoloty serii „T” mogą być budowane w odpowiadających im 8 typach o binarnie zwiększanej wielkości, które to 8 typów w moich publikacjach są oznaczane symbolami T3, T4, T5, T6, T7, T8, T9 i T10. (Odnotuj, że opisywany w Biblii pod nazwą „Nowe Jeruzalem” ich typ T12 – latający w konwencji wehikułu czasu, byłby aż tak gigantyczny, że przekraczałby ludzkie potrzeby transportowe – chociaż, jak wyjaśniam to w punkcie #J3 swej strony o nazwie „malbork.htm”, Bóg zapowiada iż go stworzy i to w nim będzie obwoził wybranych 144 tysięcy ludzi po całym świecie fizycznym.)

Natomiast w drugim z możliwych rozwiązań technicznych gwiazdolotów 4-pędnikowych, nazwijmy je serią „V” (jaka to litera „V” przypomina ich trójkątny wygląd) 3 jednakowe ich pędniki (nazwijmy je „boczne”) są rozstawione w narożach trójkąta równobocznego, zaś czwarty, 3-razy większy pędnik (nazwijmy go „głównym”) jest umieszczony w centrum trójkąta – patrz „Rys. #F2b” poniżej. Dzięki temu owe trzy pędniki boczne gwiazdolotu serii „V” mogą sprzęgać się magnetycznie z 3 pędnikami bocznymi dyskoidalnego gwiazdolotu odpowiadającego mu typu z serii „K”, zaś ów czwarty większy pędnik główny z cetrum trójkątnego gwiazdolotu z serii „V” może się sprzęgać magnetycznie z pędnikiem głównym dyskoidalnego gwiazdolotu odpowiadającego mu typu z serii „K”. Ponieważ jednak tylko trzy typy gwiazdolotów z serii „K” (tj. typy K4, K7 i K10) posiadają liczbę „n” pędników bocznych podzielną przez trzy, gwiazdoloty cztero-pędnikowe serii „V” o kształcie trójkąta równobocznego mogą być budowane jedynie w trzech wielkościach, w moich publikacjach oznaczanych jako typy V4, V7 i V10. (Pozostałe typy V3, V5, V6, V8 i V9 musiałyby być budowane w kształcie trójkątów nierównobocznych – co w warunkach lotów międzygwiezdnych z ogromnymi szybkościami niewypowiedzianie komplikowałoby techniczne wyważanie rozkładu ich mas, dynamikę ich cech, oraz ich zachowania w locie, nakładając kupę dodatkowych wymagań na ich systemy napędzania i sterowania, w ten zaś sposób czyniłoby ich budowanie raczej nieopłacalnym i nieracjonalnym, a być może nawet wręcz niemożliwym.)

W punktach #A5 i #K1 strony o nazwie „magnocraft_pl.htm” opisuję mój formalny dowód naukowy, konklusywnie wykazujący iż „UFO to już zbudowane Magnokrafty”. Dowód ten oznacza m.in., że nad Ziemią powinny operować NIE tylko dyskoidalne UFO (serii „K”), ale również i cztero-pędnikowe UFO (serii „T” i „V”). Wiedząc zaś, że istnieją filmy i widea dokumentujące loty nad Ziemią dyskoidalnych UFO (serii „K”), warto więc szukać w YouTube także filmów lub wideów takich 4-pędnikowych UFO (serii „T” i „V”). Pierwsze i najbardziej wyraźne oraz wartościowe z takich wideów UFO serii „T”, znalazł i wskazał mi mój współpracownik (później już samemu znalazłem w YouTube kilka innych ich przykładów, tyle że dowodowo już NIE aż tak wartościowych). W maju 2017 roku to dowodowo najcenniejsze wideo było dostępne pod adresem http://www.youtube.com/watch?v=sqlJdI14AJk . Jego szerszy opis zaprezentowałem w punkcie #A6.2 swej strony „portfolio_pl.htm”. Udokumentowało ono dyskoidalne Magnokrafto-podobne UFO typu K6 sfilmowane w Malezyjskiej prowincji Kelantan, kiedy latało tam nisko nad ziemią w tzw. „pozycji wiszącej” (tj. pozycji w której podłoga UFO zwrócona jest ku górze, zaś sufit kabiny załogi – ku dołowi). Do zwróconej zaś ku górze podłogi tego UFO serii „K” magnetycznie przylgnięte było właśnie cztero-pędnikowe UFO typu T6 – jakiego pomieszczenie załogowe miało kształt jakby „torpedy” o średnicy około 8 metrów oraz długości około 40 metrów. (Dla porównania Airbus 330 airliner ma zewnętrzną średnicę 5.64, zaś długość 58.82 metrów – co oznacza, że owo UFO typu T6, podobnie jak pradawny „smok”, mogłoby pochwycić w locie i zmieścić w swoim brzuszysku niemal cały kadłub Airbusu 330 wraz z wszystkimi siedzącymi w środku pasażerami, tyle że podczas jego połykania musiałoby odgryźć mu i wypluć skrzydła oraz końcówkę ogona.) Najlepsze z malezyjskich wideo tego UFO można było znaleźć w YouTube używając np. słów kluczowych Kota Kuala Krai UFO Berlegar Kelantan Malaysia 2016 – przykładowo patrz pod adresem http://www.youtube.com/watch?v=VpkCAAeGa20 . Lecąc bowiem już przy relatywnie dobrym oświetleniu i mając powłokę ustawioną na całkowitą przeźroczystość, owo UFO typu K6 doskonale ujawniało szczegóły zarysów powłoki zarówno swojego typu K6, jak i magnetycznie dołączonego do niego typu T6. Dwa inne malezyjskie widea pokazujące te same posprzęgane ze sobą UFO typów K6 i T6, w maju 2017 roku można było oglądnąć pod adresami: http://www.youtube.com/watch?v=OZbW6YE2o7g i http://www.youtube.com/watch?v=nlIaWx63dF4 .

Widea w postaci już latających UFO ilustrujących drugie rozwiązanie techniczne gwiazdolotu cztero-pędnikowego serii „V” (tj. to z pędnikami rozmieszczonymi w narożach i w centrum trójkąta) ja zdołałem odnaleźć już samemu. W maju 2017 roku można je było oglądnąć np. pod adresami http://www.youtube.com/watch?v=18o3104BLmU i http://www.youtube.com/watch?v=zGOHt4pSvJo , zaś ich szczegółowszy opis przytoczyłem w punkcie #A6.3 ze swej strony o nazwie „portfolio_pl.htm”.

Niestety, gwiazdoloty 4-pędnikowe serii „V” mają poważną niedoskonałość techniczną, o której poczuwam się w obowiązku aby tutaj wspomnieć. Mianowicie, przy magnetycznych lotach równoleżnikowych, dla których siły napędowej dostarcza im wir magnetyczny pełniący funkcje magnetycznego odpowiednika dla hydrodynamicznego tzw. „Efektu Magnusa”, ich tylko trzem pędnikom bocznym balansowanie reakcyjnego momentu obrotowego od tego wiru wcale NIE przychodzi podobnie łatwo jak to czynią liczne pędniki boczne w dyskoidalnych gwiazdolotach serii „K”. W rezultacie, podczas lotów równoleżnikowych w konwencji magnetycznej korpusy gwiazdolotów serii „V” wykazują tendencję do wpadania w ruch wirowy. Właśnie takie wirujące UFO typu „V4” zostało udokumentowane na filmie wykonanym w Jalalabad District Afganistanu w marcu 2014 roku przez żołnierzy US. (W maju 2017 roku wideo to ciągle było dostępne do oglądnięcia m.in. pod adresem http://www.youtube.com/watch?v=OtVRTwVkMdU . Tu radzę czytelnikom aby szybko wideo to sobie oglądnęli, bowiem z powodów opisanych w następnym paragrafie niniejszego wpisu jestem pewien, że – podobnie jak wszystko na co ja się powołuję, szybko ono zniknie z dostępności w YouTube, wszakże ktoś wysoce wpływowy bardzo się stara aby uniemożliwiać upowszechnianie po świecie rzetelnej wiedzy i niewygodnych prawd jakie ja wypracowałem.) Oczywiście, ponieważ takie gwiazdoloty serii „V” będą budowane tylko przez cywilizacje, które opanowały już natychmiastowe loty telekinetyczne, owa tendencja do wpadania ich korpusów w ruch wirowy NIE będzie dla nich stanowiła żadnego problemu. Wszakże wszystko w tych gwiazdolotach będzie sterowane przez komputery, zaś ich załoga będzie specjalnie trenowana aby NIE dostawać np. „zawrotów głowy” podczas lotów. Z drugiej jednak strony warto tu też podkreślić, że nawet gdyby jakimś cudem nasza dzisiejsza cywilizacja ludzka uzyskała dostęp do technologii budowy ich telekinetycznego napędu, ciągle zbudowanie i użycie takich wpadających w ruch wirowy gwiazdolotów serii „V” przez dzisiejszych ludzi byłoby wprost niemożliwe. Powodem jest, że ręczne pilotowanie przez ludzkiego operatora takiego wirującego gwiazdolotu byłoby wprost niemożliwe, zaś ludzkość nadal NIE posiada wymaganie zaawansowanych technik komputerowych aby takim statkiem móc sterować komputerowo. (Faktycznie, jak doskonale to wiemy, w czasach poszerzania w maju 2017 roku punktu #F2 strony „magnocraft_pl.htm”, na jakim bazuje niniejszy wpis, ludzkość nadal jeszcze NIE dysponowała nawet technikami zdolnymi do niezawodnego sterowania komputerowego ciągle tak prymitywnym w porównaniu do gwiazdolotu pojazdem jak samochód.)

Z badań zarówno moich, jak i dokonywanych przez innych badaczy UFO, jest jasne jak słońce, że dysponenci gwiazdolotów UFO są bardzo nieszczęśliwi iż ludzka wiedza na temat nieustająch działań ich gwiazdolotów na Ziemi nieustannie wzrasta z każdym wideo i filmem jakie zdołały udokumentować klarowne obrazy UFO. Stąd sami UFOnauci działający na Ziemi na kluczowych pozycjach jako tzw. podmieńcy (patrz ich opisy na stronie „changelings_pl.htm”) utrudniają jak mogą powiększanie przez ludzi rzetelnej wiedzy na temat UFO. Wśród rozlicznych metod tego utrudniania, część z których wyjaśniłem w podpisie pod „Wideo #A0” ze strony o nazwie „magnocraft_pl.htm”, a także na stronie o nazwie „faq_pl.htm”, ostatnio rzuca się w oczy kolejna metoda jaką UFOnauci używają na ludziach w tej sprawie. Sprowadza się ona do krzykliwego (aczkolwiek anonimowego – jakie jest typowym u upowszechniających kłamstwa) wmawiania zainteresowanym za pośrednictwem YouTube oraz internetu, że telekinetyczne gwiazdoloty serii „V” zaopatrzone w Komory Oscylacyjne 2-giej generacji, jakoby są „ziemskimi gwiazdolotami anty-grawitacyjnymi” o nazwie „TR-3B”. Użycie tej metody przez UFOnautów reprezentuje sobą pośrednie wmawianie ludziom „ty sam NIE zawracaj sobie głowy UFO, bowiem faktycznie wszystko na temat UFO od dawna sekretnie wie już twój rząd, który nawet posiada działające gwiazdoloty jak TR-3B”. Tego typu zwodzenie ludzi przez UFOnautów wcale NIE jest nowością. Wszakże wmawiane ludziom już od dawna podobne kłamstwa i nonsensy czytelnicy znają zapewne m.in. z tzw. „Roswell UFO incydent”, z LIGO czyli z rzekomego „odbiornika fal grawitacyjnych”, z filmu „Raiders of the Lost Ark”, itp. – po szczegóły patrz opisy wskazywane linkami ze strony o nazwie „skorowidz.htm”. Tym więc z czytelników, którzy skłonni byliby wierzyć tej kolejnej próbie jałowego zwodzenia ludzi i odbierania im w ten sposób motywacji do pracowitego i wymagającego własnego intelektualnego wkładu powiększania swej racjonalnej i naukowo sprawdzalnej wiedzy o szatańskich UFOnautach skrycie okupujących Ziemię i umiejętnie wiodących ludzkość na manowce i ku samozagładzie, chcę tutaj zwrócić uwagę na dwa fakty, jakie klarownie dowodzą, iż UFO opisywanej tu serii „V” NIE mają prawa być ziemską konstrukcją budowaną i już używaną przez ludzi. Pierwszym z tych faktów jest opisana powyżej tendencja tych gwiazdolotów do wpadania w ruch wirowy podczas lotów równoleżnikowych – która czyni je niemożliwe do ręcznego pilotowania przez ludzi. Drugim zaś faktem jest, że podczas swoich niemal 50-letnich badań nad napędami magnetycznymi i nad telekinezą ja nigdy nawet NIE słyszałem o jakimkolwiek (innym niż ja) dzisiejszym zawodowym naukowcu ziemskim, który oficjalnie prowadziłby jakiekolwiek badania na dowolnych urządzeniach do generowania sił napędowych z pomocą technicznej wersji telekinezy. Bez zaś oficjalnego podjęcia owych rewolucyjnych badań nad opanowaniem technicznej wersji telekinezy i bez uzyskania w tych badaniach sukcesów jakie z uwagi na swą przełomową dla ludzkości naturę stałyby się głośne na cały świat, ludzie NIE będą w stanie zbudować takich Magnokrafto-podobnych gwiazdolotów – które wszakże latają tylko dzięki użyciu technicznie już dopracowanych do doskonałości Komór Oscylacyjnych 2-giej generacji (o wydatku telekinetycznym) lub 3-ciej generacji (o zdolności do sterowania nawracalnym czasem softwarowym) – honorem wynalezienia których to komór ja zostałem obdarzony przez Boga.

Wyglądy obu zasadniczych wersji konstrukcyjnych Magnokraftów 4-pędnikowych zilustrowane są na „Rys. #F2ab” ze strony „magnocraft_pl.htm” (a częściowo też na „Rys. #A6.3” ze strony „portfolio_pl.htm” pokazującym Magnokraft typu V7). Górna z tamtych ilustracji pokazuje narysowany osobiście przeze mnie dawną techniką kreślarską (tuszu na kalce technicznej) wygląd typowego Magnokraftu 4-pędnikowego w wersji technicznej z prostokątnym (a w tym przypadku – kwadratowym) rozstawieniem pędników, tj. z serii „T”. Pod nim zaś pokazny jest wygenerowany komputerowo wygląd gwiazdolotu z serii „V”. (Odnotuj jednak, że jeśli tylko opisane powyżej wymogi rozlokowania ich pędników są spełnione, idywidualne szczegóły kształtu i wyglądu unoszonego przez owe cztery pędniki pomieszczenia załogowego mogą w tych gwiazdolotach podlegać najróżniejszym modyfikacjom, stąd w praktyce będą one budowane NIE tylko w formach pokazanych na owym „Rys. #F2ab”.)

* * *

Powyższe wyjaśnienia stanowią adaptację punktu #F2 z mojej strony internetowej o nazwie „magnocraft_pl.htm” (aktualizacja z dnia 8 czerwca 2017 roku, lub później). Najnowszą wersję owej strony „magnocraft_pl.htm” czytelnik znajdzie pod adresami:
http://www.geocities.ws/immortality/magnocraft_pl.htm
http://totalizm.zensza.webd.pl/magnocraft_pl.htm
http://quake.hostami.me/magnocraft_pl.htm
http://telekinesis.esy.es/magnocraft_pl.htm
http://totalizm.com.pl/magnocraft_pl.htm
http://cielcza.cba.pl/magnocraft_pl.htm
http://pajak.org.nz/magnocraft_pl.htm

Każdą ze stron wymienionych w tym wpisie przez podanie tylko jej internetowej nazwy fizycznej, czytelnicy mogą sobie odnaleźć i przeglądnąć jeśli do dowolnego z podanych powyżej adresów zamiast nazwy „magnocraft_pl.htm” dołączą nazwę mojej strony jaką zechcą przeglądnąć. Przykładowo, jeśli zachcą wywołać sobie i przeglądnąć moją stronę o nazwie „malbork.htm” np. z witryny o adresie http://totalizm.zensza.webd.pl/magnocraft_pl.htm , wówczas wystarczy aby zamiast owego adresu witryny wpisać w okienku adresowym wyszukiwarki następujący nowy adres http://totalizm.zensza.webd.pl/malbork.htm .

Warto też wiedzieć, że niemal każdy NOWY temat jaki ja już przebadałem dla podejścia „a priori” nowej „totaliztycznej nauki” i zaprezentowałem na tym blogu, w tym i niniejszy temat, jest potem powtarzany na wszystkich lustrzanych blogach totalizmu, które ciągle istnieją (powyższa treść jest tam prezentowana we wpisie numer #285). Kiedyś istniało aż 5 takich blogów. Dwa ostatnie blogi totalizmu, jakie ciągle nie zostały polikwidowane przez licznych przeciwników „totaliztycznej nauki” i przeciwników wysoce moralnej „filozofii totalizmu”, można znaleźć pod następującymi adresami:
https://totalizm.wordpress.com
http://totalizm.blox.pl/html

Z totaliztycznym salutem,
dr inż. Jan Pająk

Reklamy

?

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s


%d blogerów lubi to: